23 Eylül 2015 Çarşamba

37+2 BEKLİYORUZ BEKLİYORUZ VE HALA BEKLİYORUZ


    Günler geçiyor ama beklenen vakit gelmiyor. Ailecek heyecanımz dorukta seni bekleyip duruyoruz. Sende büyümeye çalışıyorsun birtanem.En son görüştüğümüzden beri boyun 49 cm kilon 2.800 olmuş paşam. Ben senden daha çok kilo almışım 64.200 olmuşum. 700gr daha birikmiş bende. Eh be oğluşum yediklerimin hepsini senin için yiyorum ama senden çok bana yarıyor. Sen şimdiden başladın yemekte sorun çıkarmaya. Yapma annecim yapma böyle birtanem çok üzülüyorum ben. Bir daha ayın 30unda görüşeceğiz seninle. Eğer hala aramıza katılmaya karar vermediysen de ekimin 7sinde görüşeceğiz. Yani benim doğum günümü es geçmiş oluyorsun. Ne zaman gelirsen gel ama sağlıkla gel annem.
 

 

    Annanen hep panik kraliçesi hep telaşe müdiresi :) öyle de sevimli ki görsen yanaklarını ısırırsın. Ay nasıl olacak, aman nasıl yetişecek. Bu böle olursa şu şöyle olur mu, onu böyle mi yapsak. Aman yarabbi çok panik. Ama bizi çok seviyor ve bizim için çok endişeleniyor. Yaptıklarının tüm sebebi bu. Elini üstümüzden hiç eksik etmiyor ve her işimizi kolaylaştırıyor. İyi ki var. Meğer anneler ne kadarda fedakarmış. Yok bebeğim ''kızım sana söylüyorum gelinim sen anla'' durumu söz konusu değil burada. Bir görebilseydin canını dişine takıp nasıl evimizi senin için temizleyip steril ettiğini, akşam olunca ağrı kesiciler alıp başı ağrımasın diye uğraştığını, ertesi gün bütün kaslarının kemiklerinin ağrıyışını, gelip bize sebze yemekleri yapışını, tatil gününde her gün işe gider gibi bize gelmesini. Bu nasıl bir azim nasıl bir istek. Üstelik bunları yaparken hiçte kötü hissettirmiyor. Tabi ben senin için neler yapabileceğimi hayal ediyorum :) işin içinden çıkmıyorum :)



    Uzun zamandır bir araya gelemiyorduk. Akçakoca dan dayı gelince anne evinde toplaşıp kahvaltı yaptık. Çokta güzel oldu. Sanırım ben evde çok yalnız kalıyorum insan arıyorum yanıma. Sen gelince hayatımda hiç boşluk kalmayacak seninle dolup taşacak. Şimdilik baban gidince bir ballış bir ben kalıyoruz evde. Didem teyzenler geldi evimize sinem teyzenler de  geldi bahçede oturduk öyle keyifli oldu. Biz zaten gezmeleri bıraktık artık misafir kabul ediyoruz. Ama yarın bayram yeni aldığım cicileri giyinip bayramlaşmaya çıkmak niyetindeyim Allah yardımcımız olsun.

    Yatağını hazırladık. O kadar güzel oldu ki kelimelerim yetmiyor anlatmaya. Karşısına geçip saatlerce seyredesim bakıp bakıp gözlerimi alamayışlarım var. Bide sebepsiz yere beşiğin karşısında ağlayışlarım var ki onları hiç sorma.
 

    Keçe yakamızı bırakmış değil :) kapı süsün hala yapılıyor. Bitmedi gitti. Ama çok güzel oluyor.
 









    Bu arada ballış çok hasta. Hala iyileşemedi günlerce kustu. Veterinerlik fakültesine götürdüm iğneler serumlar. Veterinere götürdüm iğneler röntgenler.. Kusması kesildi evde ilaç kullanacak şimdi ama tir tir titriyor. Bütün gün hiç durmuyor titremesi ve benimde elimden bir şey gelmiyor. Üstelik o kadar zor ki benim için hem maddi hem manevi. Sağlık giderleri şimdiden 500 tl oldu , birde endoskopi istiyorlar o başlı başına 400 yada 500 . E bi bu ay seni bekliyoruz hastahane masrafımız var. maddi olarak yetişmemiz mümkün değil. Üstelik ednoskopi tehlikeli ve hiç bir şey çıkmaya da bilir. Ama sorunun ne olduğu belli değil. Zavallı ballış ağrıdan inliyor ve sadece mide koruyucu kullanıyor. Birde işin manevi tarafı var. Benden başka ballışla koşturacak kimse yok, bende araba yok yanıma gelecek adam yok. Ben sokağın başına kadar yürürken yoruluyorum artık. Veterinerlik fakültesine gittiğimde acil için bile 2 saat sıra beklerim. Her yer pis , normal olarak sürekli hasta hayvan geliyor. Korkumdan banka oturmadım bile ayakta bekledim 2 saat. Üstüne serumu bekledim, akşam eve geldiğimde belim tutmuyordu. Ayağımın üstüne basamıyordum. Üstüne birde strese girdim ya hastalanırsam diye. Veteriner uzak annem arabayla götürüyor ama her zaman olmuyor. offf offf iyice bunaldım. Son günlerimde olacak işmiydi bu ya. Ballışa gereği gibi bakamıyorum sanırım ben, düşünüp duruyorum ya sana da bakamazsam diye. O kadar zorlanıyorum ki anlatamam sana. Ballıştan vazgeçmek zorunda kalmaktan korkuyorum. Ben hep senin ballışla birlikte büyüdüğünü hayal etmişim. Bakalım ne olacak.

    İşte son durum da bu annecim. Hayata hiç bir şey üzerine planlar yapamıyorsun. Bu acı gerçeği deneyimledim. Bu günümüzü en verimli bir şekilde nasıl geçireceğimize bakmak gerekiyormuş. Biz aciz insanlar yarın için bile bir ön görüde bulunamazmışız aslında.Bakalım önümüzde ki günler bize ne getirecek. Sadece seni , babanı ve ailemi çok sevdiğimi biliyorum. Size sahip olduğum için de çok şanslıyım. Ailemiz hep ama hep mutlu olsun.....

                                                                                         Seni Seviyorum ATLASım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder